ગૂગલ, આ પથ્થર અને હથોડી વડે હું મંદિર કેવી રીતે બનાવું?
હમણાં વિદ્યાર્થીઓને ઇલોરામાં આવેલા કૈલાશ મંદિર વિષે શીખવ્યું. આમ તો જેઓ ઇતિહાસ જાણવાના શોખીનો હશે, કે પછી પ્રવાસનના શોખીનો હશે, તેના માટે આ મંદિર જરાપણ અજાણ્યું નહી હોય. આ મંદિરને લઈને ઘણી બધી દંતકથાઓ છે. એક એવું ભવ્ય ગુફા મંદિર કે એકવાર જોયા બાદ તે બનાવનારની સર્જનાત્મકતાને વંદન કર્યા વિના આપણે ના રહી શકીએ.
આ આખું ગુફા મંદિર માત્ર બે જ પ્રકારના સાધનોની મદદથી ઊભું કરવામાં આવ્યું હતું. તે એટલી કલાત્મક રીતે નિર્માણ પામ્યું છે કે એક એક પથ્થર વિચારી વિચારીને મૂકવામાં આવેલો છે. કોતરણી તો એટલી બેનમૂન છે કે તેને જોઈને પેલા ગીતની કડી યાદ આવી જાય, “ જિસકી રચના ઇતની સુંદર વો કિતના સુંદર હોગા” એક ભારતીય તરીકે જેમણે એકવાર આ મંદિર નથી જોયું, તેમનું જીવન અધૂરું છે! આવા તો અનેક ઐતિહાસિક સ્થળો આપણને વિરાસતમાં મળ્યા છે. જેના નિર્માણમાં તે સમયના કારીગરોએ અને આર્કિટેકટસ એ પોતાનો જીવ રેડી દીધો હતો.
આજે આપણે સર્જનાત્મકતા અને મૌલિકતાના દુકાળમાં જીવી રહ્યા છીએ, ત્યારે એક વિચાર આવે છે કે તે સમયે લોકો પાસે ટેકનૉલોજી નહોતી, એટલે તેઓ આટલા બધા સર્જનાત્મક થઈ શક્યા હશે. તમે માર્ક કરજો, એ બધા જ કામો જેમાં આપણે પહેલા આપણા મગજને ભરપૂર કસરત આપતા હતા, એ બધા જ કામો હવે આપણે મશીન્સને સોંપીને આપણે આપણી સર્જનાત્મકતા અને મૌલિકતા બંને ગુમાવી રહ્યા છીએ.
એ લોકો પાસે આસપાસમાં જે કઈ પણ હતું, તેનો તેઓ સર્વશ્રેસ્ઠ ઉપયોગ કરતાં હતા. પથ્થરો, ગુફાઓ, ઝાડના પાંદડાઓ વગેરે વગેરેના ઉપયોગ થકી તેમણે શ્રેસ્ઠ સર્જન કરેલું હતું. તે લોકો પાસે જે કઈ હતું તે મર્યાદિત હતું, પણ સર્જનાત્મકતા અમર્યાદિત હતી. અને સૌથી મહત્વનુ એ હતું કે તેઓ પ્રકૃતિના અસ્તિત્વ અને તેની તાકાતને સ્વીકારીને જીવન જીવતા હતા.
આજે આપણે બધુ જ મશીન્સને પુંછી પુંછી ને કર્યા કરીએ છીએ? આપણા આરોગ્યથી લઈને આપણા લોકેશન ટ્રેક કરવા સુધી આપણે સૌ અલગ અલગ પ્રકારના મશીન્સથી ઘેરાઈ ગયા છીએ. એક કલાક આપણે ટેક્નોલોજી વિના નથી જીવી શકીએ એમ! આપણે દિન-પ્રતિદિન વધુ ને વધુ ટેક્નોલોજી પર આધારિત થઈ રહ્યા છીએ?
ટેકનોલોજી સાથે આપણે જે રીતે ક્રિયાપ્રતિક્રિયા કરીએ છીએ તે એટલી સરળતાથી વિકસિત થઈ રહી છે કે આપણે એ પ્રશ્ન કરવાનું બંધ કરી દીધું છે કે તે ફક્ત આપણા કાર્યોને જ નહીં, પણ આપણે કોણ છીએ? તેને પણ એકદમ શાંતિથી આકાર આપી રહી છે. તે આપણને સતત ટ્રેક કરી રહી છે, અને આપણે સતત તેની સાથે બંધાયેલા રહીને ખુદ સાથેની મિત્રતા તોડી રહ્યા છીએ.
એક ચિત્રકાર, જે એક સમયે પોતાના હાથથી દોરેલા ચિત્રો બનાવવામાં ગર્વ ફીલ કરતો હતો, તેની જગ્યાએ હવે તે એ.આઈ. ટૂલ્સનો ઉપયોગ કરીને પોતાની સર્જનાત્મકતા ગુમાવી રહ્યો છે. તેવી જ રીતે સંગીતકરો જે એક સમયે સુંદર મજાની ધુનો બનાવતા, તેને બદલે હવે તે પણ સંગીતની રચનાઓ બનાવવામાં ટેક્નોલોજીનો ઉપયોગ કરી રહ્યા છે. મલ્ટિ-ટ્રેક રેકોર્ડિંગની શોધથી લઈને ડિજિટલ ઓડિયો વર્કસ્ટેશન (DAWs) ના ઉદય સુધી જે આખા ઓર્કેસ્ટ્રાને લેપટોપમાં ફિટ કરવાની મંજૂરી આપે છે. પરંતુ સર્જનાત્મકતાના ખર્ચે?
દરેક નવી ટેક્નોલૉજી આપણી સર્જનાત્મકતાને ડિલીટ કરી રહી છે. આપણી તર્કશક્તિ અને મૌલિકતાને એ.આઈ.આસિસ્ટન્ટ કૃત્રિમ બનાવી રહ્યું છે. આપણે આ સાધનોનો ઉપયોગ આપણી જ્ઞાનની સીમાઓને વિસ્તૃત કરવા કરી રહ્યા છીએ કે પછી તેને ટેકનોલોજીએ રચેલી દીવાલોમાં બંધ કરીને સાંકડી કરી રહ્યા છીએ? આ પ્રશ્ન એકવાર આપણે સૌએ આપણી જાતને પુંછી લેવાની જરૂર છે.
આપણે એક કલાત્મક માનવ બનવા માંગીએ છીએ કે પછી માત્ર એક સિસ્ટમ ઓપરેટર બનીને રહી જવા માંગીએ છીએ? માણસ અને મશીન્સ વચ્ચેની બાઉન્ડ્રીઝ દોરવાનો સમય આવી ગયો છે. આ એક એવો ક્રોસરોડ છે, જ્યાં આપણે ખુદની જાતને નવેસરથી શોધવી પડશે. આપણે મશીન્સને વધુ સ્માર્ટ બનાવે એવી ટેક્નોલોજી શોધવાને બદલે આપણને વધુ ને વધુ સર્જનાત્મક બનાવે તેવી કળાઓ પ્રત્યે વધુ ધ્યાન દેવાની જરૂર છે.


